Er was een tijd waarin ik vooral in mijn hoofd leefde. Ik dacht veel, probeerde alles te begrijpen en zocht naar houvast in controle.
Maar op de momenten dat het spannend werd, raakte ik de verbinding met mezelf kwijt.
Ik ging denken in plaats van voelen. Me aanpassen in plaats van bij mezelf blijven. En hoe meer ik probeerde grip te krijgen, hoe verder ik van mezelf verwijderd raakte.
Tot ik begon te zien dat niet mijn emoties het probleem waren, maar het moment waarop ik mezelf verliet.
Ik ontdekte dat rust niet ontstaat door alles op te lossen, maar door aanwezig te leren blijven in mijn lichaam — juist wanneer emoties en gedachten de overhand nemen.
Vandaag begeleid ik vrouwen om diezelfde beweging te maken. Niet door zichzelf te fixen, maar door te leren blijven.
Bij zichzelf. In hun lichaam. Bij wat er werkelijk gevoeld wil worden.
Ik weet hoe het voelt om jezelf kwijt te raken. En ik weet ook hoe het is om terug te keren naar meer rust, aanwezigheid en innerlijke waarheid.